2012-02-01 - Szymborska [*]

Amsterdam. Wisława Szymborska stoi przed obrazem Vermera "Dziewczyna z dzbanem mleka". Zachwycona arcydziełem starego mistrza mówi: Dopóki mleko będzie się lało z tego dzbana świat nie zasługuje na koniec świata. Takie proste, prawda? Nic dwa razy się nie zdarza, to tez nic odkrywczego, a jednak....

więcej »

2012-01-08 - KOCHAĆ w Gorzowie

 Zapraszam do teatru im. Osterwy w Gorzowie Wlkp. na mój spektakl pt. „KOCHAĆ”. Piszę mój, bo tak jest. Wymyśliłem go słuchając piosenek Piotra Szczepanika i tak jakoś te piosenki ułożyły mi się w historię, którą postanowiłem pokazać w teatrze. Teatr w Gorzowie, bo jest tam zespół, któremu się chce J No i wszyscy umieją dobrze śpiewać. „KOCHAĆ” jest musicalem, czyli dużo śpiewu i tańca. Od innych musicali różni się tym, że dialogi to teksty piosenek. Jedynym tekstem mówionym jest słynne zdanie „Tak mało brakowało, żeby to, co najpiękniejsze między nami nigdy już nie wróciło. Dlaczego to zrobiłeś” Wielbiciele talentu Piotra Szczepanika wiedzą, że po tym tekście musi nastąpić słynne… ”Nigdy więcej nie patrz na mnie takim wzrokiem…” i nie zawiodą się.  Mam nadzieję, że i inne wielkie przeboje piosenkarza mojej młodości ożyją na nowo. 

więcej »

2011-12-31 - NOWY 2012 ROK

 Wesołego, pogodnego, życzliwego, zdrowego, radosnego, ciepłego, spokojnego, smacznego, obfitego, bezpiecznego…

więcej »

2011-12-24 - Boże Narodzenie 2011

Wesołych, pogodnych, życzliwych, zdrowych, radosnych, ciepłych, spokojnych, smacznych, obfitych, choinkowych, prezentowych, rodzinnych…

więcej »

2011-12-21 - KOLĘDA 2011

 Ta kolęda jest dla ludzi

 Którym wciąż się jeszcze chce

Których co dzień rano budzi

Głos, że komuś  gdzieś jest źle

Że ktoś czeka na ich rękę

Prosty gest i ciepły głos

Że ktoś samotności mękę

Zmieni w trochę lepszy los

Że nadzieję da, że powie

„Będzie dobrze, uwierz mi”

A potem słowo po słowie

Pomoże wyjść z czarnej mgły

Podnieś rękę Boże Dziecię

Pobłogosław im w tę noc

Żeby wiosną, zimą, w lecie

Zawsze czuli Twoją moc

Żeby zawsze im się chciało

Żeby im się chciało chcieć

Żeby byli jak Anioły

Które wolą dać, niż mieć

więcej »

Kiedy Maciek Wojtyszko powiedział dzisiaj - "koniec zdjęć", na chwilę zapadła cisza. Tak, jakby nikt nie chciał tej komendy usłyszeć. Ostatnie ujęcie, też powtarzaliśmy podejrzanie długo. Teraz, kiedy siedzę sobie w domu i piszę te słowa, kiedy "Doręczyciel" jest już historią, a ja zabieram się do kolejnej, tym razem teatralnej roli, zaczynam rozumieć co czują kobiety po porodzie. Moje dziecko ma na imię Janek. Nosiłem go w sobie trochę dłużej niż planowałem, ale wcale nie dlatego ON jest inny od wszystkich. Trochę to trwało, ale w końcu GO urodziłem. Z tą tylko różnicą, że mnie nic, a nic nie bolało. Wręcz przeciwnie, powoływanie GO do życia, było wielką, cudowną przyjemnością. Nie tylko dlatego, że Janek przyszedł na ten świat w niezwykle komfortowych warunkach, otoczony najwyższej klasy fachowcami. Dzisiaj uświadomiłem sobie, że ON był we mnie od dawna, być może od zawsze. Mały, brzydki chłopiec, który staje do walki z wielkim światem, żeby mu udowodnić, że przedstawia sobą jakąś wartość. Nie chcę się tu rozwodzić nad oceanem moich kompleksów, ale paradoksalnie, to właśnie one pomogły mi stworzyć tę postać. Bez względu na to, czy serial będzie miał dużą, czy małą, tzw. "oglądalność" (przypomnę tutaj jej genialną definicję autorstwa Maćka Wojtyszki, która brzmi: Oglądalność, jest to zasada według, której jeden inteligent znaczy mniej niż czterech ćwierćinteligentów) i co o nim napiszą recenzenci, czuję podświadomie, że zrobiliśmy COŚ DOBREGO. Powołaliśmy do życia kogoś (że nie wspomnę o paru innych postaciach), kto bardzo zasługiwał na to by BYĆ wśród nas. Ja GO pokochałem. Teraz Wy!

Jutro ostatni dzień zdjęciowy. Reszta, aż do telewizyjnej premiery, będzie milczeniem. Maciek, w zaciszu montażowni, będzie sobie wraz Ewą Smal, dłubał ostateczną wersję serialu, a my będziemy czekać. Wszystko (prawie) co mogliśmy zrobić, już zrobiliśmy. Przysięgam, że najlepiej jak to tylko było możliwe. Wszyscy. To był najwspanialszy plan w moim życiu. I chyba nie tylko w moim. Co chwilę, spotykałem dzisiaj na planie jakieś smutne oczy, które zdawały sobie sprawę, że coś się kończy. Filip, szef oświetlaczy, Małgosia, kostiumograf (dostałem śliczną lnianą i oczywiście niebieską, koszulę), Pączek, przeuroczy dźwiękowiec, Małgosia- script, Magda-charakteryzatorka, no i oczywiście niezastąpiona Monia, wszyscy mieli w oczach, to samo pytanie: ...to już koniec ? Spotkamy się jeszcze kiedyś w tak cudownym gronie? Sam miałem pewnie w oczach, dokładnie to samo. Gdybyśmy, chociaż wiedzieli, ba, mieli cień nadziei, że serial będzie miał swoją kontynuację i że, za pół roku znowu się spotkamy, pewnie czulibyśmy się inaczej. Niestety, nie wiemy nic. Pocieszam się, że przecież jeszcze niedawno, prawie przestawałem wierzyć, że "Doręczyciel" w ogóle powstanie, i że kiedykolwiek będzie mi dane zagrać tę wspaniałą postać jaką jest Janek. Udało się i to moje wielkie szczęście. Sądząc po nastrojach w ekipie, nie tylko moje. Cóż, pierwszy etap jutro będziemy mieli za sobą. Wszystko odbędzie się jak zwykle twórczo i profesjonalnie. Tylko, tak bardzo żal się będzie rozstać. :602:

Nie lubię zimna. Najchętniej wszystkie filmy kręciłbym w ciepłych krajach. Jedynym filmem, którego zdjęcia cierpliwie znosiłem na mrozie i wietrze, to nasz "Doręczyciel". Nie tylko dlatego, że jako odtwórcy głównej roli, na którą czekałem całe lata, nie wypadało mi narzekać. Taki klimat wręcz pomagał postaci, którą grałem. Mój Janek, to przecież człowiek, który jest doświadczony przez życie jak mało kto. Napisałem o Janku w czasie przeszłym, choć przecież mam jeszcze 2 dni zdjęciowe. To dlatego, że zostały mi już tylko tzw. zdjęcia uzupełniające (przejazdy rowerem, wędrówki Janka po ulicach, itp), które zawsze są planowane na koniec zdjęć. Rola została zagrana. Nie oglądałem i nie chcę oglądać tzw. materiału. Wiem, że nic już nie zmienię, nic nie poprawię i najprawdopodobniej tylko się zdenerwuję. Moja cudowna żona uświadomiła mi już dawno, że ostateczny kształt filmu, to nie tylko gra aktorów, ale i praca całej reszty fachowców (montażystów, techników dźwięku i obrazu, muzyka, itd), których jedynym celem jest stworzenie jak najlepszego "produktu", czyli w tym wypadku serialu "Doręczyciel". Mam nadzieję, że pracuje im się równie przyjemnie jak nam na planie. Jutro mam dzień przerwy, dzięki czemu będę mógł być na próbie "Stacyjki Zdrój" w Ateneum.